Σκέψεις γύρω από το τρέχον ελληνικό εναλλακτικό hip hop


Η νέα γενιά του εναλλακτικού ελληνικού hip hop προσφέρει πολλά θετικά στην τρέχουσα εγχώρια μουσική σκηνή. Βασικά, κομίζει ένα δεμένο σύνολο νοοτροπίας, αισθητικής και άποψης που συγκροτεί τον αντίθετο πόλο σε όλη αυτή την γνωστή στην Ελλάδα εδώ και πάρα πολλά χρονιά (μην πω εκατονταετίες) κουλτούρα που συνδυάζει τη συντήρηση, την ξενομανία και τον υλικό ευδαιμονισμό. Πιο συγκεκριμένα, καλλιτέχνες όπως ο ΛΕΞ - σε ένα πιο οργισμένο και βαρύ ύφος- και ο Ταφ Λάθος - σε ένα πιο λυρικό και εσωστρεφές- αντιστέκονται τόσο στις υπερσυντηρητικές, φασίζουσες ακόμα και φασιστικές πολιτικές και κοινωνικές τάσεις, όσο και στη νέα σκηνή του ελληνικού trap, με “καλλιτέχνες” που μου φαίνονται από γελοίοι, ως γλοιώδεις και απαράδεκτοι. Οι Έλληνες εναλλακτικοί hip hoppers έχουν συνειδητοποιήσει ότι η επιδειξιομανία, ο σεξισμός και ο πιθηκισμός των Αμερικάνικων trends αποτελεί το πολιτισμικό δεκανίκι ενός παγκοσμιοποιημένου πλέον πολιτικοκοινωνικού συντηρητισμού, βλ. alt-right στις ΗΠΑ, Ορμπάν στην Ουγγαρία κλπ. Οι εκπρόσωποι της νέας γενιάς του εναλλακτικού ελληνικού hip hop αφομοιώνουν τις πιο νέες τάσεις της παγκόσμιας σκηνής για να εκφράσουν με ρεαλισμό και ποίηση την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.

Η πολιτική και κοινωνική τους κριτική συχνά είναι βαθιά και κοφτερή, οι προσωπικές τους εξομολογήσεις έχουν ουσιαστική ευαισθησία, αλλά όλος αυτός ο υπερβολικός πεσιμισμός και η οργή, σε συνδυασμό με μια αλητεία “του δρόμου”, της παρέας και των “δικών μας παιδιών” (όπως χαρακτηριστικά λέει σε μια συνέντευξη του ο ΛΕΞ) είναι στοιχεία που δεν αντιστοιχούν στη δική μου φάση ζωής και νομίζω στη ζωή αρκετών μουσικόφιλων και φίλων του hip hop, αν θέλετε, που έχουν ξεπεράσει (εδώ και χρόνια...) τα 30. Γιατί, όπως πολύ σωστά δηλώνει ο Anser, "το rap είναι μια βιωματική μουσική". Φυσικά, όλη η προσπάθεια που κάνουν αυτοί οι hip hoppers βρίσκει γόνιμο έδαφος στις νεότερες ηλικίες, όλη αυτή αισθητική και άποψη που φέρνουν πάει τους πιτσιρικάδες βήματα μπροστά, μακριά από τον ορυμαγδό κακού γούστου, ηθικού και κοινωνικού αδιεξόδου. Θα ακούσουν και 2Pac, ίσως έπειτα Gangstarr και να φτάσουν ως James Brown, Miles Davis… ο δρόμος της μουσικής δεν έχει τέλος

Εδώ που τα λέμε, όμως, αυτή την αίσθηση μου άφηνε πάντα το ελληνικό hip hop, από την πρώτη του φάση, με τους παλιούς, καλούς TXC, τους Active Member, τους FF.C κλπ. Ενδιαφέροντες και φυσικά σημαντικοί, αλλά όχι τόσο ολοκληρωμένοι όσο οι Αμερικάνοι, οι Βρετανοί ή οι Γάλλοι συνάδελφοί τους. Επομένως, το ελληνικό hip hop έχει ακόμα περιθώρια εξέλιξης, κάτι ιδιαίτερα αναζωογονητικό και ελπιδοφόρο.